Over Eminem en ontoerekeningsvatbaarheid

…I'm just relayin' what the voice in my head's sayin'

Don't shoot the messenger, I'm just friends with the

 

I'm friends with the monster that's under my bed

Get along with the voices inside of my head

You're trying to save me, stop holding your breath

And you think I'm crazy, yeah, you think I'm crazy…

(Lyrics ‘The Monster’, Eminem en Rihanna, 2013)

 

 

 

 

De stemmen in zijn hoofd lijken hem tot waanzin te drijven. Maar hoe maak je onderscheid tussen gedrag van Eminem zelf en gedrag dat de rapper uitvoert in opdracht van die stemmen in zijn hoofd, die van ‘het monster’? Doet Eminem enkel ‘crazy’ door dat monster? En kun je daarom stellen dat hij ‘slechts’ een boodschapper is, of blijft hij verantwoordelijk voor wat hij doet, ondanks de bevelen in zijn hoofd?

Het maken van zo’n soort afweging kan een belangrijk onderdeel zijn van een strafproces. Als iemand een ernstige misdaad pleegt, denk aan moord, dient zich vaak al snel de vraag aan of pleger een psychiatrische ziekte heeft. Deze vraag is relevant, want ze heeft grote invloed op de manier van straffen. Daarom moet de expertise van de psychiater – de psychiatrische ziekte – nauw aansluiten op die van de rechter – de strafmaat. Hoe werkt dat, en verloopt dat samenspel wel goed?

Delen